覚えしたくないね

hard to read? click it.

anbizioa porrotaren azken gordelekua da

Nork esan zuen ez dut gogoratzen. Gogoan daukadana honakoa. Nire bizitzako lehenengo momentuetatik, inguruan izan ditudan helduek nigandik asko espero izan dute. Euren itxaropen, frustrazio eta ametsak nigan egi bihur zitezkela uste izan dute. Gurasoetatik, batez ere ama, hasiaz, gurasoen lagunetatik pasatuz eta irakasleekin jarraituz, haziz nihoan heinean bidea erakutsi, markatu didaten helduek nigandik dena eta gehiago itxaron izan dute. Ez naiz honetan berezia. 

Agian gurasoengan normala da, agian guraso guztiengan euren seme-alabak hoberenak direnaren ustea naturala da. Eta agian, euren haurra, denborarekin ezagutzean, euren itxaropen, frustrazio eta ametsen proiekzioa ahulduz joaten da, haurraren itxaropen eta amets propioen onarpena ekarriaz eta bidea emanez, nahiz eta hasierako nahi hori inoiz ez hil. 

Nire kasuan ez zen gertatu behintzat, lehenengo pertsonan bizi izan dudalako handitu izan dut seguru, irakasle eta beste helduek sua pizturik mantendu izan zuteneko ustea/egia. Ministro izan amestu zuen nonbait ikastolan izan nuen irakasleetako batek eta nigan proiektatu zuen obsesio hura. Nigan baino, gurasoengan. Haiekin bildu eta haur hau ministro izango da, zer gehio behar dute euren haurrarekin maitemindutako gurasoek haur honengan presioa areagotzeko? Baina umea nintzen ni, ez ministroa. Burmuin pribilegiatua omen nuelako gertatzen zen hau guztia, ume berezia omen nintzelako. Baina nire burmuina ez zen, ez da burmuin pribilegiatua. Ez eta ministro batena ere. Erdi-bidean egon naitekela uste dut, ez hainbeste, ez horren gutxi. 

Anbizio artifiziala sortu zuen nire bizitza gobernatzen zuten heldu multzo honen itxaropenak. Oso ume gosea nintzela gogoratzen dut, sortzailea, askea. Asko jaten nuen baita ere, eritetxean amaitzeko lain batzuetan. Enpresa, banku munduak erakarri egiten ninduen eta hauen inguruan sortzen nituen nire jolasak. Edo apika ez mundu hau, telebistak erakusten zuen mundua baizik, arrakasta, dirua. Blake Carrington izan nahi nuen. Ostalaritzak be erakarri egiten ninduen, jatetxe, taberna, diskoteka, hotel kateak sortu nituen nire buruan, enporio izugarri handi eta boteretsua. Zineak ere, takillazo guztien protagonista ikusten nuen nire burua. Eta musikak, batez ere musikak. Agian lortu ahal izan nuen, benetako anbizioa izan banu. Nire anbizioa inguruan nituen helduen anbizioa zen baina. A zer grazia duen ume honek! Aktore famatua izango da! Eta umearengan ordura arte inoiz ez izandako anbizioa sortu zen. A zer ahots polita duen ume honek! Abeslari famatua izango ez bada! Eta jolasa zena plan estrategikoa bihurtu zen. 

Gizon gaztea naiz orain. Presioa ez da horren nabaria baina oraindik hor dago. Ez dakit izan denaren oroimena edo benetako presio garaikidea den. Batzuetan senti dezakedala badakit behintzat. Eta haurra nintzenean beste haurrengan lilura pizten nuen bezala, zeina nerabetasunean bat batean eta era mingarrian desagertu zen, hainbat heldu-kideengan pizten dut orain. Ez guztiengan, jakina, daukatena baloratzen ez dutenengan soilik, hots, gehienengoan. Ep, niri ere gertatu ohi zait. Batzuetan aprobetxatu egiten naiz, etekina ateratzen diot. Jokoa jarraitzen dut, itxura faltsua eraiki dezaten uzten diet. Bestetan baina, nire benetako ni horrek egoeraz jabetu, damutu eta atzera egiten du, ezkutatu egiten da. 

Egunen batean norbaitek ikusi egingo nau, ni, ez nigan ikusi nahi duen hori baizik eta ni, gauza on eta txar guztiekin. Eta pertsona hori benetan ezagutuko nau, ez atsegin edo atsegina suertatzea beste istorio bat da, baina ikusiko nau. Gero gerokoak, ikusi ta gero erabaki ahal izango du. Eta pertsona hori edo horiek nire iguruan dabiltzenetakoak izan zitezkeen. Eta agian denbora kontua da soilik, agian prozesu bat da. Agian, hil baino lehen, norbaitek ikusiko nau eta ez du nigan irudi faltsua eraikiko, ikusiko duena benetan atsegin izango duelako. Eta agian niri gauza bera gertatuko zait, ez dut bestearengan nire desio propioen proiekzioa egingo. 

Momentu hori ailegatu arte, eta itxaropen arrotzak betetzen ez ditudan bitartean, ezegona eta dezepzioa soilik sor ditzaket. Lagunekin tragoren bat edo bi hartzea, libururen bat edo bi irakurtzea, famiarekin ahal denean egotea, abestiren bat edo bi abestea da daukadana bien bitartean.

dead people

I see dead people. All the time, not only sometimes. They take the bus and the underground. They go what the fuck do I know where, 'cause where do dead people go? 

They go to school and they go to work. Perhaps. They go dancing and they go and knock their liver, kidney, brain unconscious. Perhaps. They ride bikes.

Dead people say they love you and then they change their minds. Dead people say they don't love you and then they change their minds. 

They kiss you and they forget they did. They kick you in the balls and they remind you all the time. 

They try to say goodbye but they never go. Fuck, go! Save your breath, they won't. 

Then you think okay, I'll go. You jump into a spaceship only to find them on Uranus, Saturn and bloody Shinjuku. Uranus. They say it's nice. I should go someday. Let's go to Uranus! They say it's nice there! 9 out of 10 dentists say: go to Uranus! It's niiiiice! Dead people agree and that's why you find so many of them there. Even as many as in Shinjuku. 

Dead people talk. God don't they! They talk too much, night and day. They won't let you sleep. They say things they shouldn't, they have huge mouths. You could walk over their teeth and never get to the wisdom tooth. What the fuck am I saying! They haven't got any wisdom tooth. You wouldn't even reach the second molar, no matter how long you walk. You'd need a base camp and countless bases and shelters. 'Cause they have huuuuge mouths. Gigantic. And they have bad weather. In their mouths. Wind. Snow. Wind and snow. In their mouths.

That's why they say things they shouldn't, dead people. Things like pass me the salt, what's the time, I like you dollface or it's too tight. 

The moment they separate their lips you're fucked. They trick you. They WILL trick you. They trick you regardless. You could have four ears and eight eyes and you would never hear/see that coming. Not in a million years. And when you know you're tricked you say you wish you never encountered them and you know you're lying. LIAR! You pathetic dead people loving liar! You can't break the spell. Get over it. And be thankful she ever had you in mind. 

Hit the wall. HIT THE BLOODY WALL! There. Shut up, hysterical. Here, a hankie. Clean up the mess. You're soaking in indignity.

egunkaria libre

Hautsi zuten anfora. Iturritik itzulian zuhaitz artetik agertu, anfora kendu eta hautsi. Hautsi zuten eta supergluea hartuta konpoduta itzuli nahi omen digute orain, zazpi urte geroago, zazpi urte berandu. Hautsi duenaren aurpegia garbitzeko eta eskerrak ematera behartuz.  

Hor duzu ditxosozko anfora! Konpondu dizut gainera! Ez zara ba kexatuko! Ikusten? Zunzentzazkoa naiz azken finean. Badazpada ere apurtu nizun anfora, barruan pozoia gordetzen zenuelakoan. Ez zenuela pozoirik? Ura zela? Nik banekiela? Hau errespetu falta! Nork eman dizu hitza? Ea anfora izateagatik kondenatuko zaitugun! Esker txarrekoa zu! Hobe zenuke anforak utzi eta guk darabilgun titaniozko termoak erabiliko bazenitu. Beste anfora batekin ikusi zaitugulako, ez pentsa. Kontuz ibili gero, badakizu anforak erraz apurtzen direla, ostropos egin eta hara, hautsi da anfora! Bultza zaitzakete ere, hautsi eta ea pozoia daramazun ikusteko. Hori egiteko eskubide osoa daukagu. Errua zurea da anforak erabiltzeagatik. Bitxia zara gero, burugogorra! Termoek ura, ardoa, hobeki gordetzen dutela ez al duzu ikusten? Izaki atzeratua, ez zaitez triste izan, geuk lagunduko dizugu, zure hobe beharrez ari bait gara.

maialenen DNIa

Ez dut Maialen Lujanbio pertsonalki ezagutzen. Beste herri baten gauza bera ikasteak ez luke fakultate berean izan beharko, gurean bai ordea. Horregatik behin edo behin fakultatean ikusia dut, pasiluetan. Klasean aurkitu nuen bere DNIa behin, lurrean, eta idazkaritzara eraman nuen. Prentsan irakurri oi dut Maialenek idazten duena, EHn nagoenean bederen. Bertsozalea naiz, inondik inora entenditua, baizik eta txikitan bertso eskolan zertxobait aritutakoa, bertsopoteo eta bertsoafari baten edo bitan parte hartutakoa eta saio on batekin emozionatzen den beste bertsozale bat. Hori da Maialenekin amankomunean daukadan bakarra. Gutxi.

Hori al da amankomunean daukagun bakarra? Beste herri batean bai, ez gurean ordea. Hitzekin nola jarri Maialenek atzo irabazi zuenean sentitu nuen poza? Ez dut ezagutzen, baina nitarra da. Nola da posible? Ez da posible! Ez, beste herri batetan ez, bai gurean ordea. Nahiko indibidualista naiz ni, oso ez esatearren, baino atzo, bertsoz bertso, egun osoan zehar interneten emanaldia jarraituz, orain jateko zerbait, gero komunera joateko aprobetxatuz, parte sentitu nintzen, familia handi baten parte.

Deitu iezaguzue tribu zeuen poltrona garaietatik, eritzi saltzaile-erosleak, aspalditik urkoaren balorea kuantitatiboki neurtzen duzuen hoiek, Alianza de Civilizaciones hori eraiki nahi duzuen hoiek, herriekin kontatu barik, hori bai. Kosmopolitibismo faltsu baten ordezkariak zuek! Ez bait duzue ulertzen atzo milaka pertsonek sentitu genuena. Eta ez hizkuntza ez ulertzeagatik soilik, handitasun aurreprogramatu baten optikatik begiratzen gaituzuelako, txikitasuna kilogramoetan, sinpleki neurtzen duzuelako. Ez duzue ulertu nahi, ez da ahalmen kontua! Atzo sofatik altxatu ninduena, etxean bakarrik txalotzen jarri ninduena ez da txikia, oso handia da.

Atzo oholtza gainean ez Maialenek, ez beste zazpi bertsolariek, ez zuten DNIaren beharrik izan. Ez aurrean zuten 14,500 pertsonek. Ez etxetik, ez tabernetatik, ez txokoetatik jarraitu genuenok. Ez Documento, ez Nacional, ezta de Indetidadik ere. Ez paperik. Gure dokumentua ez da dokumentu, airea da. Moztu ezin den ura. Maialenek hatsa hartu, katalizatzaile lez jokatu, ahoa ireki eta bat egin gintuen. Bere begien dirdirak gureak busti zituen. BECen gertatutakoak milaka bihotz esteka ikusezinaz lotu zituen. Hau suntsitu dezakeen legea asmatu!

Barkatu Maialen, zurea ez den DNIa aurkitu eta itzuli nizulako. Espreski galdu zenuen akaso, ez duzulako behar.

atea

Ez dut berarengan konfiantzarik esan zuen, egunero pauso ezberdinak zituela, ate aurretik pasatzerakoan nor zen esan ezin zuela, eta etxeko beste guztiak bere ate aurretik pasatzerakoan ezagutzen zituela, eta ez zela normala, eta zerbait izkutatzen zuela.

Pausoengatik, euren soinu, intentsitate eta erritmoaz bezala, dutxan ematen zuten denboragatik ere ezagutzen zuen etxeko jendea. Denboragatik eta urak jausterakoan, manpara ireki-ixterakoan... ateratzen zuten zaratagatik. Berak ez zuen dutxan denbora bera ematen, gaur bi minutu, bihar ordu erdia, ez zuen erabiltzen zuen urak, pareta-zoruarekin topatzerakoan zarata berarik egiten eta horrek aztoratu egiten zuen, aztoratu eta beldurtu.

trenak eta untxiak

Trenean sartu ahal izan nintzen. Baina lehen bezala zerbaitek gelditu egin nau. Trenean sartu ahal izan nintzen, bere atzetik. Ahalegin pitin hori falta zait askotan, pauso extra hori. Trenean sartu ahal izan nintzen, bere atzetik, eta zerbait esan, zer edo zer, dena delakoa.

Birraititaren untxiekin gogoratzen naiz orain. Ikuiluko atea ezin nuela ireki banekien baina untxiekin jolastu nahi nuen ni. Hurrengo trenean ere sar ninteke, izan ere norantz dihoan badakidalako. Baina ez naiz trenean sartu eta ikuiluko atea zabalik utzi nuen untxiekin jolasten sartu nintzenean. Trenean sartzea erabakia nuen, baina ateak itxiak dira dagoeneko. Hurrengo trenean sar ninteke, baina ziurrenik ez dut hori egingo. Nasan geratuko naiz, trenbidera begira. Hiru, lau edo nik zer dakit zenbat tren pasatuko dira eta ni ez naiz mugituko, ez naiz tren horietan sartuko. Edo bai, baina etxera joateko.

Untxikume batek ihes egin eta jostagarri bere atzetik atera nintzen, nora zoaz? Alboko baserriko zakur batek nola ahoan hartzen zuen ikusi nuen eta zerbait apurtu zen nire barruan, treneko ateak itxi eta bera barruan, ni kanpoan, trenetik kanpo, berataz kanpo nagoela konturatu naizenean legez. Ahoan hartu zuen zakurrak untxitxoa eta nik negarrez atera zazu, atera zazu oihukatu nion. Bizkarrean kolpatu nuen, gogor jo. Zakurra ez zen mugitu eta nik untxia jan egin zuela pentsatu izan nuen. Ikuilu aurreko mailetan ixuritu egin zen nire gorputz txikia, etsituta. Astiro, erruaren pisua haztatuz.

Orain badakit ezetz, ez zuela momentu horretan jan, aho barruan mantendu zuela soilik, eta ahoa eskuekin eutsi eta ireki izan banio, han topatuko nuela untxi-puta. Baina trenean ez naiz sartu, ez dut ahalegin extra hori egin eta zakurra beste nonbaitera joan da ni nasan utzita, untxitxoa lasai asko jaten. Trena ez dudalako hartu. Ea hurrengoan trena hartu eta untxia salbatzen dudan.

b(f)el(r)arriak mozten dituen ileapaintzailearena

Taipein, Shanbao Temple metro geltokitik hurbil, badago ileapaindegi tematiko bat. Bertan aritzen diren ileapaintzaile guztiak mutil gazteak dira, Ferrari mono gorrian jantzitako mutil gazteak, orrazkera moderno eta tintatutako ilearekin. Mezua, zalantzarik ez dago, ilea mozterako orduan, azkar egiten dutela. Gaur eguneko gazte taiwandarrak ez omen du ilea mozten edo apaintzen denbora galtzen ibiltzeko astirik. Merkatu ikerketa egin duten ala ez, ez dut ideiarik, baina kontzeptu honekin ireki dute ileapaindegia, Ferrari 1 Formula estetikarekin.

Gauzak astiro eta ondo, edo behintzat astiro egiten direlako ondo ateratzen direneko denborak bukatu al dira akaso, baina ni bederan ez nau kontzeptu honek gehiegi konbenzitzen, are gutxiago artaziekin lan egiten den leku batean. Belarriak mozten dituen ileapaintzailearena datorkit burura. Ziurrenik azkarregi joanagatik gertatu zitzaion, zer nola ez duzu ba belarri bat ikusiko? Hori edo psikopata hutsa, eta horrek Sweeney Tod ekartzen dit burura. Finean, ilea moztu behar badut, idei kate honek hurbilen dudan ileapaindegitik hurrun mantentzen nauela.

Taipeiko ileapaindegira bueltatuz, pasatu naizen bakoitzean bezerorik ez nonbait eta zortzi ileapaintzailetik bat lanean ari, besteak aldizkariak irakurtzen, jaten, dena delakoa egiten baina ilerik moztu gabe. Ferrari 1 Formula monoa soinean baina eserita, bezeroa etorri eta amen batean ilea moztearen zain. Ez da gauza ona, ez behintzat nerbioentzako. Sar ninteke, 'astiro moztu' esan. Lastima, ez dakit txinerarik. Ez naiz sartuko, txinerarik ez dakidalako, bi belarri behar ditudalako, aurpegiaren simetria mantentzeko, noizbait, ihauterietan bada ere, belarritakoa jartzeko aukera ez galtzeko.

ahusnarlaria edo plan bat zuen gizona

Orain zer? Badakit egin behar dudana. Heldu da eguna. Hainbeste itxarotako eguna heldu da. Hainbeste itxarotako eguna heldu da eta ez dakit egin behar dudana nola egin.

Gehiegi onartu dut urteotan agian. Gehiegi bizi izan dut kanpoan. Kanpora. Kanpora begira. Kanpotik begira, hobe esanda. Gehiegi begiratu izan dut nire burua, goitik, nire etxea izan dena. Gehiegi, kanpotik begira, bizi izan dudan guztia, jazo zaidan guztia, egin dudan guztia. Ez al da hori, hain zuzen ere, irakatsi didatena?

Ez nagoela prest iruditzen zait eta zeharkatu berri dudan atea berriz ere zeharkatu nahi dut, atzera, barrura itzuli, ibili gabe. Mesedez, bultza nazatela, heldu bizkarretik eta onar nazazue zeuen magaletan. Magal erraldoi bakarrean.

Zirt. Zart. Biderik ez duenaren dilema. Biderik nahi duenarentzat, gaitzerdi. Baina nik ez dut biderik nahi. Nire lekura itzultzea baizik. Nire lekua dena uste dudanera. Zein da nire lekua?

Mundua hartuko dut eskuan. A zer sentsazioa! Horren gutxi pisatzen du nire munduak! Eta hala ere dudan guztia da. Dudan guztia hartu, orduan, fardela, eta aurrera. Ez, aurrera ez. Aurrean dudan kalea zabalegia da. Luzeegia. Alboetatik joango naiz, babestuko nauten kale estuetatik. Astiro.

Airea. Airea berria da. Aire berria, ez berritzailea niretzat. Ez da haizea, airea da. Barruan ez dago airerik. Aurpegi eta eskuetan ematen dit kale kantoi bakoitzean. Bizigarria bada, zergatik ez nau biziberritzen? Gauza ona bada, zergatik ez naiz hobe sentitzen? Ezberdintasuna bada, zergatik ez nau ezberdintzen? Kalean gauden guztioi berdin ematen badigu, zergatik ez dut sentitzen? Hor dago, badakit, ileak mugitzen bait dira, baita neureak ere, eta lepokoak, eta banderak, eta plastikozko, egunkari orrizko txori mutuak. Baina ez dut sentitzen, azala hil zaidalako. Horma garaiek sentiberatasun guztia xurgatu didate.

Nire mundua ez, nire mundua hemen nirekin dagoelako, oihal artean, baina besteen mundua atzera mugitzen zait. Ez dut gelditu nahi eta zeozerri atsegingo zaidanaren aukera eman. Dena den, nahi izan ezgero, ezingo nukeen. Mundua atzera mugitzen zaidalako, besteen mundua. Nirea ez, nirea aurrera, kale estuetatik eta oker bada ere.

Besteen munduek ez naute gustuko, baina niri bost. Ez zaituztet gustuko, ez begiratu niri. Utz nazazue bakean!

Pentsatu behar dut. Hitz egiten badidazu ezin izango dut pentsatu eta ez dizut minik eman nahi. Ez nizuke inoiz minik emango. Inoiz. Baina ez zaitez hurbildu, utzidazu pentsatzen.

Ezin naiz etxera itzuli. Etxea! Ba al dut etxerik? Aspaldi ahaztu nuen hori. Behin bai, etxea izan nuela uste dut. Uste, denbora asko pasa delako. Ametsa dirudi orain. Horma garai artean bortizki esnatu baino lehenagoko amets lainotsua. Baina bai, etxea izan nuenaz ia ziur naiz. Ez al dugu guztiok?

Ostatuan sartu naiz eta atea itxi dut.
-Hau da hau hotza! Egunon!- agurtu du mahaiaz bestaldeko andreak. Alboetara begiratu dut. Niri? Jakina. Denbora askoan hitz egin didan lehenengo emakumea da.
-Eztakit- erantzun diot. Aurpegia okertu dit baina egia da, ez dakit, lehenago ere esana dut ez dudala sentitzen, horma garaiek sentiberatasuna xurgatu zidatela, azala hilda daukadana-. Gela bat nahi nuke.
-Zenbaterako geratuko zara?
-Eztakit.

Gelan, konketa gaineko ispiluan begiratu dut. Ni naiz, baina ez dut nire burua ezagutzen. Hainbeste denbora eta gero nire aurpegia ikusteak ez nau espero nuen bezala eragin. Horma garai artean ispiluetan ez begiratzea erabaki nuen. Denboraren labankadak egingo zizkidan ebakiak ez ikusteko. Aurpegia nirea da, irudia… baina begiak… hain egiten zaizkit arrotzak ispilu barruko begiak! Ispiluak txistu egindako gizona arbuiatzen dut. Atzean duen gela ere ez dirudi ispiluko bera denik.

Ohean etzango naiz. Sabaia begiratzera. Beste ezer egiteko adorerik ez dudalako. Pixkanaka lokartu naiz usaintzen ez duen gela honetan. Ez du usaintzen edo ez dut usaintzen. Agian horma garaiek usaimena ere xurgatu zidaten.

Egun hau laster bukatzea espero dut. Eta bihar prestuago egotea. Egin behar dudana egiteko prestuago. Ez da kemena falta zaidanik. Horma garaiek xurgatu ez didaten gauza bakanetakoa da kemena. Baina lehenengo egun honetan ez dut lo besterik egin nahi. Barruan ez nuen eta lorik egiten.

Bihar prestuago egongo naiz. Kale estu hauek ez zaizkit hain zabalak irudituko eta lasaiago ibiliko naiz. Egin behar dudana egiteko lasaiago. Egingo dudalako, ez naiz orain txikikeriekin hasiko. Ez dut atzera egingo, atzean denbora gehiegi eman dut. Atzeko aldea ondoegi ezagutzen dut aurrealdera joan nahi ez izateko. Baina aurrealdera mugitu baino lehen egin behar dudana egin behar dut. Ez dut presarik. Ni izango naiz egingo duena. Ez beste inor. Ez zait inor aurreratuko, inork ez duelako hori egiteko arrazoirik. Lo egingo dut orain, beraz. Gaurko eguna eta gaurko gaua, eta bihar esnatutakoan argiago ikusiko dut guztia.


Ilun. Esnatu egin naiz eta ilun. Zer ordu izango da? Erlojua begiratu dut eta seiak. Hiruzpalau ordu gehiago, goizegi da. Zer zarata da hau? Goizegi da! Ez al du hemen jendeak lo egiten?
Astiro joan naiz esnatzen. Arratsaldeko seiak direna astiro konturatuko naizelako. Hurrengo orduak ohean etzanda botako ditut, pentsatzen, esnatu naizen jarrera berean, pentsatzen.

Bederatzietan bikote bat eta euren parreak sentitu ditut pasabidean. Alboko gelara sartu dira eta bietako batek musika jarri du. Edanda daude. Euren parreak aztoratzen naute, bereziki emakumearenak. Hortzak estutu ditut. Bere hortzak ikusten ditut, bere mingaina, bere parrea alboan, belarri ondoan izango banu bezala entzuten dut, belarri barruan, bere hortzak, bere mingaina, bere hortz apurtuak, bere mingain odoldua.

Musikaren nota baxuek nire gelako horma, sabai eta zorutik narrazean bidaiatzen dute eta nire ohea mugitzen. Maindireak esku artean estutu ditut. Ez al da hiri honetan pentsatuko duenik? Ez diot inori minik eman nahi. Altxatu eta kalera ihes egingo dut. Ez nauzue irabaziko, ez zarete egin behar dudanaren parte.

Behin kalean arnas egin dut, izan ere emakumearen parre ezatsegin horrek mailetan behera nire zapata zoletan itsatsirik zegoena zirudien. Arnasa. Noiztik ez dut benetan arnas egiten? Horma garai artean sartu baino askoz ere lehenagotik ez dakit arnastea zer den. Baina egin beharrekoa egingo dudanean arnasten ikasiko dut berriro ere. Zu bezala. Zergatik ez? Ez al dut ba sudurrik, ahorik, eztarririk, birikarik zuek guztiok bezala? Ez dut arnasten ordea. Begira gauzak zer diren. Irentsi egiten dut, ahokada handi bat aldi oro. Noiz egin badakit: airea falta zaidanean. Pentsatzen.

Atean nago, orduan. Ostatuko atean. Harrerako andreak zerbait esan dit hallera eskaileratan behera ailegatzerakoan baina ez diot ulertu, edo ez diot ulertu izan nahi, ez bait dut erantzun. Izan ere ez dut pentsatzeko astirik izan.

ruhe, bewegung

'Ni un paso atrás, ni pa coger impulso' zioten. Beti aurrera, astiro eta errenka bada ere, beti aurrera. Geratu eta ingurura begiratzeko astia hartuta, baina beti aurrera.

I am just passing by, you see
I've got my eyes, my ears, my skin
I am just passing by, indeed
My hands are mountains
They block this sea
I am just passing by, my fear
The limit is unknown, the limit is unclear
But it is passing by, my dear
I see the roughness that I can shear

botoia sakatzeko beranduegi

Komunean sartzean gizonez beterik aurkitu nuen. Ez zegoen pixatoki librerik eta beste bizpairu tiporekin nire txanda itxoin behar izan nuen. Gizonok ez dugu komunean besteokin topatzea atsegin, bata bestea ignoratzeko saio hutsak egiten ditugu. Komun osoan ez zegoen ni baino baxuago zenik, denak ziren gizon japoniar altuak, denak ni baino altuago. Horrek naizena baino baxuago sentituarazi ninduen, ezeroso, oso ezeroso, txikia, oso txikia. Egoerak egun horretan sentitzen nuen bakardadea areagotzen zuela iruditu zitzaidan. Gora begiratu nuen aitaren aurpegia aurkitzeko, gainean egingo dut begiekin esateko. Aitak eskua estutu eta lasaitzeko intentzioa duen irribar haietako bat bota zidan. Baina lehen bait lehen pixa egitea eta alde egin behar nuela pentsatu nuen nik. Are gehiago, beste nonbaiten pixa egingo nuela pentsatu eta bat batean aitaren eskutik askatu eta ziztu bizian komunetik atera nintzen.